خورش گوجه سبز و چغاله؛ اصالت لذت در اردیبهشت
۵۲۴۱۸۲
۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ - ۰۸:۱۰
۱۹۷۱۴ 
بهار را باید ایرانی زیست، به صحرا و دشت و دمن رفت، بهاریه ها را خواند، خوراک های بهاری طبخ کرد و سفره بهاری برقرار داشت؛ باید که این بهار، جانمان را مهربان تر به یکدیگر کند.
هفته نامه کرگدن - نیوشا طبیبی: بهار را باید ایرانی زیست، به صحرا و دشت و دمن رفت، بهاریه ها را خواند، خوراک های بهاری طبخ کرد و سفره بهاری برقرار داشت؛ باید که این بهار، جانمان را مهربان تر به یکدیگر کند.

احتمالا کسی نداند ایرانیان از چه زمانی لذت های پاک و شادی های عفیفانه شان را کنار گذاشتند و به آنجا رسیدند که در میان ملل دیگر صاحب مقام و رتبه افسردگی شدند. دین اسلام، مردمان را به شادی های حلال و بهره مندی از زندگی و نعمات الهی می خواند، ایرانیان قدیم هم به هر بهانه ای جشنی بر پای می داشتند و از الطاف خداوندی و این که قرعه قسمت حیات بر کره خاکی به نام شان اصابت کرده، شکرانه به جای می آورده اند اما اندک اندک آن شور و سرخوشی را به کناری نهادیم و مردمانی غمگین شدیم.
 
 اصالت لذت در اردیبهشت
 
چنان گیر و دار دنیا به زمین دوختمان که دیگر پای دست افشانی از ما ستانده شد. در میدان مسابقه زندگی بر یکدیگر تاختیم و بر سر جُوی، سخت رقابت کردیم و بر یکدیگر خشم گرفتیم. از خاطر بردیم که شادی ها و آرزوهای کوچک و زندگی ساده و بی دردسر و به دور از پیچیدگی ها می تواند سرخوشی زیست مان را مهیا کند.
 
پیشینیان ما به ابزار توکل و سختکوشی و ساده زیستی؛ حیات را برای خود دلپذیر ساخته بودند و غم فردا و دغدغه چه کنم، نداشتند. ما همه میراث چگونه زیستن خود را واگذاشتیم و به دام سوداگران جهانی افتادیم که ما را در مسابقه سهمگین مصرف و تجمل گرفتار کردند. و چنین شد، ملتی که زمانی بهترین عاشقانه ها را سروده بودند، اندک اندک می رود که عاشقی را فراموش کنند.

به خجستگی ورود اردیبهشت فردوس گون و به شیوه پدران و مادران مکرممان، باید خوانی برقرار کنیم. از نعمات فناوری و در آن نوبرانه های فصل را به کار ببریم. بهار که زمان آمدن گوجه سبز نازنین بی بدیل و چغاله بادام و سر از خاک به در آوردن ریواس است، فرصتی است که می شود خوروش های گوناگونی فراهم آورد با طعم های بی نظیر بی مانند.

خورش گوجه سبز و خورش چغاله بادام و خورش ریواس، خورش های ترش مزه سبز رنگی هستند که از ترکیب محصولات بهاری با نعنا و جعفری به دست می آیند. می توان این خورش ها را با گوشت و بی گوشت طبخ کرد. رسم مهربانی و شفقت است که خوراک مان را بدون آزار موجودات دیگر بر سر سفره ببریم.
 
اگر خواستید گوشت به کار ببرید، آنچه رسم خورش بر پا داشتن و بن ریزی است، به جای آورید؛ گوشت و پیاز و زردچوبه و سبزی ها و میوه ها را تفتی دهید و آب بریزید و بگذارید به روغن بنشیند. اگر مهربانانه خورشتان را بی گوشت طبخ می فرمایید، پیاز زرد را در روغن البته حیوانی تفتی دهید؛ بعد نعنا و جعفری خرد شده را اضافه کنید و چرخی دهید، بعد نعنا و جعفری خرد شده را اضافه کنید و چرخی دهید و پس از آن هر کدام از میوه ها یا ریواس پاک شده را اضافه نمایید.

اندکی آب بریزید و به جوش که آمد، شعله اش را کم کنید و بگذارید جا بیفتد. کته ای از برنج ایرانی و روغن حیوانی فراهم آورید، به قاعده معمول خویش و رفیق و دوست و آشنا و ناآشنا را بر سر خوان خود بخوانید یا اصلا سفره را به باغ و بستان و صحرا ببرید و هر رهگذری را شریک نان خویش سازید و عاشقانه بخورید و بنوشید و دست افشانی کنید که بهار اینجاست.

بهاریه ها در ادبیات فارسی حجمی عظیم دارند و شعرای ما هر کدام بیت ها در مدح بهار سروده اند. موسیقیدانان ارجمند نیز بر این اشعار، آهنگ هایی سراییده اند بس دلکش و شنیدنی. از معروف ترین آنها آهنگ بهار دلنشین است اثر استاد جاویدان روح الله خالقی و صدای استاد بیان و از بهاریه های جدیدتر، یکی شعر زیبای فریدون مشیری است با آهنگ حسین یوسف زمانی و آواز استاد شجریان به نام «بوی باران» که باید شنید و از آن حظ برد. به ویژه در این مجموعه، آواز چهارگاه و مثنوی پنج افشاری اش را بنیوشید و مست و سرخوش شوید: «بگذار که بر شاخه این صبح دلاویز، بنشینم و از عشق سرودی برایم.»
برچسب ها:
مطالب مرتبط
انتشار یافته: 1
در انتظار بررسی:0
Iran, Islamic Republic of
22:46 - 1396/02/13
متن بحدی دلنشینن بود که به پاس ایرانی بودنم تصمیم گرفتم طبخ خورشت های وطنم راازفردا حتما درست کنم تابه فرزندانم بیاموزم که نه تنها درتمدن غنی هستیم باکه درمورد غذاهای ایرانی زبانزدهستیم ممنونم بخاطریادآوری
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج