عادل فردوسی‌پور؛ سوپراستار فوتبالی تلویزیون
۷۱۰۸۳۲
۲۳ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۰۸:۲۰
۲۷۱۹۷ 
عادل فردوسی پور همچنان یکی از پرچمداران رسانه خسته ملی است، رسانه ای که روز به روز از مخاطبش کم می شود و حالا تک ستاره هایش دارند سعی می کنند کاری کنند مدیران سیمای ملی با فرمول «نفر - ساعت» نشان دهند اوضاع خیلی هم بد نیست.

روزنامه سازندگی - فاطمه پاقلعه نژاد: عادل فردوسی پور همچنان یکی از پرچمداران رسانه خسته ملی است، رسانه ای که روز به روز از مخاطبش کم می شود و حالا تک ستاره هایش دارند سعی می کنند کاری کنند مدیران سیمای ملی با فرمول «نفر - ساعت» نشان دهند اوضاع خیلی هم بد نیست. اصلا به همین دلیل هم هست که مدیران سیما می گویند: «قطعا اگر یک نفر هم برنامه 90 نگاه کند و هم یک برنامه از رسانه های غیر از رسانه ملی، یک بیننده تلویزیون است. تمام وقت که تلویزیون نگاه نمی کنند ولی همان نگاه کردن یک برنامه او را در سبد بینندگان رسانه ملی قرار می دهد.»

یعنی مدیران رسانه ملی هم دیگر باور دارند این انحصار رسانه ای شکسته است و مخاطبان شان دست به انتخاب می زنند. دقیقا بر همین اساس بوده که در چند سال اخیر، به اصرار اصغر پورمحمدی، تلویزیون از پی برگرداندن چهره های شاخص رفته و امثال مدیری، رشیدپور، رامبد جوان و احسان علیخانی دوباره روی آنتن قدرت گرفته اند. در میان همه این ستاره ها اما همیشه عادل، تافته جدابافته بوده. او از سال 78 که 90 را شروع کرده، 19 سال است که ستاره آنتن است و هنوز ستاره اقبالش رو به افول نگذاشته.

سوپراستار دیوانه فوتبال

ستاره شد!

ایده اولیه برای جوانی که یک خارجی نویس ساده در روزنامه ابرار ورزشی بود و بعد از قبولی در تست گزارشگری از سوی جواد خیابانی، گهگاهی تنیس و فوتبال های خارجی چند سال قبل را اجرا می کرد، یکباره مورد تایید اصغر پورمحمدی مدیر جدید شبکه سه در دهه 70 قرار گرفت. شاید همشهری بودن شان و حرف زدن به لهجه کرمانی کارساز افتاد که به یک جوان کم تجربه اعتماد شد تا مهم ترین برنامه درباره لیگ فوتبال ایران را در مقیاسی کشوری بسازد.

هدف مشخص بود: نقد چالش های فوتبال ایران، کاستی ها و پلشتی ها. فوتبال مدیم ایران که سلطان ها و خان ها در آن حکمرانی می کردند، یکباره با هجوم پسرک جوان بلندقامتی روبرو شد که خودش می گوید: «من یه دیوونه عشق فوتبال هستم.» راست هم می گوید. جوان تحصیل کرده ای را تصور کنید که شریف درس خوانده، ولی همه عشقش فوتبال است.

چرا گهگاهی سینما و نوشتن و خوان کتاب هم هست ولی کری خواندن و کل کل درباره فوتبال را با هیچ چیزی عوض نمی کند. با همه اینها در پاسخ به سوالی درباره عشق می گوید: «عاشق بودم و هستم» اما خب! اصلا همین روحیه بود که پسری را که از نظر گویش مشکل اساسی داشت، خیلی حرکات بدنی اش در زمان اجرا مشک لدارد و اصلا در زمان تدریس اجرای صحیح، خیلی از اساتید مسلم اجرا او را به عنوان یک نمونه بد از نظر همه اصول اجرا می دانند ولی همان ها ستایشش می کنند. حتی منتقدانش چون میرحسینی مدیر پیشین شبکه سه اعتقاد دارند او از نظر اجرا نیاز به آموزش دارد اما اذعان می کنند، این چیزی است که مردم دوستش دارند.

این علاقه، بی شک از همان روزهایی به وجود آمد که او خیلی صریح پلشتی های فوتبال را به چالش کشید. نترسید و زد به دل سلاطین و خان ها، روزهایی که او ایستاد تا حباب پومچ بمب ترکاندن عابدینی و فتح الله زاده را بترکاند و ترکاند. روزهایی که از ناپاکی های داوری و دست های پشت پرده پرده برداشت و روزهایی که زدوبندهای شان را ریخت روی آب. او سفر کرد به اعماق قلب های مردم و بعد تخر یب ها شروع شد اما دیگر به دل مردم نشسته بود. عادل سعی کرد سمت مردم باشد و مدام از این گفت تا جایی که تخریب ها هم برایش کارساز نمی افتادند. خودش درباره این هجمه انتقادها پاسخ جالبی داشت: «با من مشکل داشتند، حق هم داشتند، تاج و تخت شان را فرو ریخته بودم.»

سوپراستار دیوانه فوتبال

ستاره است

در دهه 80 دیگر درباره یک چیز تردیدی نمانده بود. این که عادل فردوسی پور سوپراستار تلویزیون است. با پایان دولت اصلاحات و روی کار آمدن تیم احمدی نژاد پروژه ساخت ورزشگاه های بی شمار کلید خورد. تصمیم های احساسی قوت گرفت و اوضاع سیاه فوتبال رقم خورد. حالتا اینجا بود که عادل طرف مردم ایستاد. کار بالا گرفت. پیامک هایش را بستند اما او ایستاد. همه کار کردند تا آنتن را از او بگیرند و ایستاد. ماه هایی طولانی در شلوغی های دهه 80 زیر بار اجرا نرفت و با رشادت گفت: «اگر عمری باشد و بتوانم از عدالت دفاع کنم و حقیقت را بگویم، باز بر می گردم.»

وقتی دادکان را به برنامه اش آورد تا بگوید: «افتخارم مدالی است که از خاتمی گرفتم.» هراسان نشد یا وقتی مرحوم ناصر حجازی روی آنتن برنامه اش طرف مردم ایستاد و دلاورانه سخن گفت. عادل در تمام این هیاهوها ایستاد و کار کرد و فحش خورد. تقریبا تا لایه های درونی زندگی اش پیش رفتند. دلواپسان اما هیچ نداشتند. هیچ! واقعا هیچ بود چون او نه فعالیت اقتصادی داشت، نه چالش های اخلاقی. فقط فوتبال بود و فوتبال. این قدر فوتبال که شاید یار زندگی اش شد و دیگر هیچ برایش نماند!

او اما دیگر یک ابرستاره بود، یک سوپاپ اطمینان برای مردم، برنامه طوری شده بود که اعدامی از مرگ نجات می داد. حالا دیگر قسم راست فوتبالی ها این بود که در 90 می بینیم. برنامه ای که همه از زن و مرد و فوتبالی و غیرفوتبالی می نشستند تا با لذت تماشایش کنند. طعنه های غیرفوتبالی اش را ببینند و لذت ببرند که اقلا هفته ای چند ساعت برنامه ملی در رسانه ملی دارند. قرارشان همگی شده بود دوشنبه شب ها پای تلویزیون و تماشای 90.

سوپراستار دیوانه فوتبال

ستاره می ماند؟

در دهه 90 فصل پوست اندازی برنامه 90 آغاز شد. تقریبا بعد از جام جهانی برزیل بود که عادل متوجه شد با این سبک نمی تواند ادامه دهد. باید تکنولوژی را وارد می کرد. برای این کار نیاز به پول داشت. او که در تمام این سال ها هیچ وقت هیچ بهره وری اقتصادی از آنتن نداشت، حتی یک بار در همه زندگی فوتبالی اش استیج نرفته و حتی ریالی بابت حق المشاوره از هیچ نهاد مرتبط با فوتبال نگرفته - که اگر گرفته بود حسابی در تشت رسوایی اش می کوفتند - با ساخته شدن برنامه هایی پر هزینه در این سال ها از سوی رقبا و به خط کردن ستاره های فوتبال دنیا که باز در مقیاس کار تیم او هیچ دیده نشدند، تصمیم گرفت از موقعیت 90 بهره بگیرد.

تغییرات محسوس در 90 بی شک به سمت به روز شدنش بوده اند. این تغییرات را حتی در سیمای عادل فردوسی پور می شود دید. از برند فِرست که تقریبا همه لباس هایی را که می پوشد تشکیل می دهدتا استودیوی به روز و با بهترین تکنولوژی. از امکاناتی که برای اعزام های بین المللی پیدا کرده تا دعوت از ستاره های بزرگ فوتبال دنیا. در کنار اینها او حالا مدت هاست بخش آنالیز فوتبال را به برنامه هایش اضافه کرده. البته کار بزرگ دیگری که انجام گرفته ورود نسل جدیدی از نویسندگان، طنزپردازان و دیوانه های فوتبال به برنامه اش هستند.

با این وجود در سال های اخیر انتقادها به 90 هم شدت گرفته. خیلی از حامیان حتی می گویند راز شکست عادل را رقبایش پیدا کرده اند. این که کافی است روی آنتن با گفتن کلیات، وقت کشی کنند و او هم اینگونه با کند شدن ریتم برنامه اش عصبی می شو د. یا کافی است به او برچسب بزنند. مثلا کلیدواژه هایی چون پرسپولیسی بودن یا نکاتی درباره برادرش شاید نقاط ضعف او باشند. اینها راهکارهایی بودند که در سال های اخیر عادل برابرشان در اجراهایش عقب نشسته است، انتقادهایی به نوع اجرایش هم وجود داشته و طعنه زدن هایش روی آنتن را به چالش کشیده اند. اگرچه او همچنان حامیان سنتی خود را دارد و محبوب ترین است. گواه صادق این گفته، حضورش در برنامه «دورهمی» است.

انتشار یافته: 18
در انتظار بررسی:0
Iran, Islamic Republic of
09:09 - 1397/02/23
همه انسانها در زندگی نقطه ضعف هایی دارند. اما اینکه چه تعداد انسان هست که اینقدر نقطه قوت دارد ، مهم است. عادل فردوسی پور پرسپولیسی و بارسایی و لیورپولی "تیر" است، اما جانب انصاف و احتیاط را از دست نمی دهد.
Iran, Islamic Republic of
09:14 - 1397/02/23
عادل كاردرسترين مسئول و برنامه سازه ايرانه
Iran, Islamic Republic of
10:44 - 1397/02/23
مگه برادر فردوسی پور چکار کرده
Iran, Islamic Republic of
11:32 - 1397/02/23
عه عه.باز این تیتر تکراری احمقانه که صدا و سیما خستست و بیننده نداره و این مزخرفات
پاسخ ها
مسعود
Iran, Islamic Republic of
۲۳:۲۲ - ۱۳۹۷/۰۲/۲۳
راست میگه دیگه...مگه غیر از اینه.کی برنامه های صدا و سیما رو تماشا میکنه؟؟
Iran, Islamic Republic of
11:45 - 1397/02/23
ب نظر من مجری فوق العاده ایه چون همیشه طرف حق رو میگیره
Iran, Islamic Republic of
13:45 - 1397/02/23
عادل بهترین مجری و برنامه ساز ورزشی است ما همه طوره دوستش داریم با همه ایرادها و خوبی ها
Iran, Islamic Republic of
13:59 - 1397/02/23
يه خاله زنك زرد كه سر از دنياي فوتبال درآورده! بخت باهاش يار بوده كه رقيبي در اين عرصه نداره چون هم صنفي هاش آدماي بيسوادي هستند كه باعث شدند اون با تسلط نصف نيمه ش بر زبان انگليسي و دنبال كردن حواشي زندگي ستاره هاي فوتبالي توجه مردم عادي رو جلب كنه
Iran, Islamic Republic of
14:03 - 1397/02/23
با اینکه زیاد فوتبال نگاه نمی کنم ولی برنامه فردوسی پور خیلی دوست دارم
Iran, Islamic Republic of
14:51 - 1397/02/23
درسته صاف نمیشینه و خیلی تکون میخوره ولی مغزش انقد پره که باعث میشه از بقیه مجریای پرادعا و بی تربیت بیشتر به دل بیشینه.
Iran, Islamic Republic of
15:09 - 1397/02/23
اگر شبکه ۳ و مخصوصا عادل فردوسی پور نبود فاتحه صداوسیمای میلی خونده بود.یه برنامه دورهمی و خندوانه بودن که ایناهم تموم شدن.حالاهم که نود پخش نمیشه تا اول فصل تلویزیون ایران مخاطب عامش رو از دست داده.بجاش شبکه های ماهواره ای هروز پررونقتراز دیروز،حتی با کشتن مدیرانش بازهم مخاطب خودشو داره.
Iran, Islamic Republic of
15:32 - 1397/02/23
همه مطلب رو نخوندم ولي پاراگراف آخر كلا چرت بود .
Iran, Islamic Republic of
17:32 - 1397/02/23
مگر چقدر می خواهید پای تلوزیون بنشینید که میگید چیزی نداره ؟
کارو زندگی نداریم مگه ؟
تلگرام و کتاب و ماهواره و بازار و گردش و....
بس دیگه !!!
قرار نیست صبح تا شب تلوزیون ببینیم .
بعدم هر چی تلوزیون نشون نمیده ماهواره نشون میده ،از هزار جا هم میشه بدست آورد ،پس این یکی رو بزارید همینجوری بمونه اتفاقا خیلی ها هم همینجوری دوست دارند .
Iran, Islamic Republic of
00:39 - 1397/02/24
از صدا و سيماى جمهورى اسلامى با اوووون همه بودجه بيت المال و اوووون همه امكانات، اگر فوتبال زنده و برنامه نود رو حذف كنن تعداد بيننده هاش به اندازه جمعيت يه استاديوم هم نيست.
يه نگاهى به تبليغات پخش شده قبل از اخبار ورزشي شبكه سه كه ظهر و شب پخش ميشه بندازين متوجه ميشين خودشونم خيلي خوب ميدونن فوتبال و ورزش تنها نقطه اتصال بينندگان داخل به دستگاه عريض و طويلشون هست. واسه همينم هست كه قبل فوتبال زنده و بين دو نيمه فوتبال حتما و بي ترديد يه تبليغ از سرود "آمريكا خيلي بده و ما خوبيم" تا لبنان و فلسطين و گزارش همايش بررسي نقش اسلام در فلان و بهمان خواهيد ديد. و براى همين هست كه پربيننده ترين ساعات شب به برنامه هاي ورزشي اختصاص داده ميشه كه دارن بطرز ناگزيري هى بيشتر هم ميشن: نود، ركورد، شبهاى فوتبالى و...
البته كارى به اونايي كه فقط تلوزيونشون روشنه تو خونه ندارما. بله همه ى افراد سالمند و بازنشسته دارن سريالاي تكرارى آي فيلمو بازم نگاه ميكنن. منظورم "بيننده" تلوزيون هست. چند نفر شبكه شش تلوزيونو به عنوان مرجع قابل استناد خبر "پيگيري" ميكنن؟ چرا بايد اگر اتفاقي ميفته مثل زلزله و پلاسكو و مانند اون، هى تكرار كنن كه اخبارو از رسانه هاى داخلى دنبال كنين و به رسانه هاى ديگه اعتماد نكنين؟ چون خودشون خوب ميدونن رسانه داخلى شنونده و بيننده اى نداره.
Iran, Islamic Republic of
09:16 - 1397/02/24
سلام،
استار، واژه به لجن کشیده شده ای است که هر بار روی شخصی گذاشته میشود. چه یک بازیگر فیلم های پورنو گرافی یا یک ورزشکار یا یک اکتور سینما و ... . تا به حال از خودمان سوال کردیم چرا یک نخبه علمی برای ما ارج و قرب و عزتی همپای یکی از این استارها ندارد ؟ جواب ساده است چون برای یک نخبه ایده آلهای خودش مهمتر از نگاه جامعست. ( مریم میراز خانی مرد و بعد همه فهمیدیم نابغه ریاضی بود) شعار مهم فلسفی بودن یا نبودن ، مسئله این است جای خودش رو به دیده شدن یا دیده نشدن داده . من یک طرفدار عادل فردوسی پور هستم یا نه خودم نمیدانم چون عادت کردم طرفدار نباشم ولی بعد از حدود 20سال پخش برنامه 90 این برنامه پربیننده ترین برنامه تلویزیونه یعنی اصلی ترین مسئله روزمره مردم ایران داستانی به نام فوتبال شده. انتقاد من به آقای سوپراستار اینه که بعد از این همه سال جلو عقب کرن فیلم و سوال خطا بود یا نه و ... بعد از این همه تماس تلفنی و کل کل با عوام و خواص فوتبالی چه چیزی در فوتبال ایران تغییر کرده ؟؟؟ هنوز باید یه نفر از ان سوی مرزها بیاید و منجی بشود که به جام جهانی برویم ؟؟؟ چون 4 بار آخر رو که با خارجیا رفتیم هنوز باید یه نفر بیاید و 16 میلیارد تومان با احتساب دلار 4000 تومانی در سال حقوق بگیرد و با کلی ناز و کرشمه به ما بگوید که چه بکنیم. در پایان بهتر است بگوییم آقای فردوسی پور به درد همان گزارشگری میخورد و تهیه برنامه فوتبال 120 که فقط گل نشون میده و تاریخچه میگه و تمجید از بازی مهیج دیگری چون ما دنبال حاشیه ایم تا متن فوتبال و تو این پر و بال دادن حاشیه رو خوب بلدی و گرنه از برنامه 90 آبی گرم نشده.
Iran, Islamic Republic of
11:37 - 1397/02/26
بله شما درست میگی
اون همه بیننده ای که میشینند سریالهای پر محتوای ترکی و مسابقه ی رقص و ترانه های قدیمی و.... را نگاه می کنند ،سالمندان نیستند الکی هم همینجوری تلوزیونشون روشن نیست ،بلکه انسانهای فرهیخته و علمی هستند که به دنبال حقیقت اند ،اونم پای اخبار. بی بی سی و....که اصلا جانبدارانه اخبار نمی گن !!!!!
اصلا دغدغه شون انسان و کرامت انسانی است کیه که ندونه !!!!
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج